Zwolennicy systemu kaucyjnego wskazują na korzyści środowiskowe. Tymczasem według raportu Deloitte jego wdrożenie nie przekłada się na wzrost poziomu recyklingu w skali kraju. Zmienia natomiast sposób dystrybucji kosztów i korzyści ekonomicznych związanych z zagospodarowaniem odpadów.

Koszty ponoszą mieszkańcy, a największe korzyści trafiają do dużych producentów napojów i sieci handlowych. Surowce takie jak PET i aluminium, które dotychczas pozostawały w gminnych systemach gospodarki odpadami, zostały przeniesione do systemu kaucyjnego. Ich wartość szacuje się na blisko 2 mld zł rocznie. W przeliczeniu oznacza to około 4,62 zł miesięcznie w opłacie za gospodarowanie odpadami przypadającej na mieszkańca. To realny koszt, który został przerzucony na obywateli.

W debacie publicznej zabrakło również miejsca dla nowoczesnych rozwiązań technologicznych. Polska dyskusja skupiła się niemal wyłącznie na modelu opartym na automatach zwrotnych (RVM), pomijając cyfrowe systemy kaucyjne (DDRS – Digital Deposit Return System). Takie rozwiązania funkcjonują już w praktyce. Przykładem jest indyjski stan Goa, gdzie wdrożono model hybrydowy łączący automaty zwrotne z cyfrową ewidencją opartą na kodach QR. To podejście bardziej elastyczne i potencjalnie tańsze dla mieszkańców.

Czy projekt ma szansę na uchwalenie w obecnym układzie politycznym? Najprawdopodobniej nie. Nie oznacza to jednak, że należy go lekceważyć. To ważny głos w debacie o przyszłości gospodarki odpadami i systemu kaucyjnego. Wraz ze zmianami politycznymi temat z pewnością będzie powracał.

Jako branża komunalna deklarujemy gotowość do merytorycznej dyskusji nad rozwiązaniami, które realnie służą środowisku, wspierają mieszkańców i wzmacniają efektywność systemu gospodarki odpadami. Potrzebujemy rozwiązań opartych na danych, a nie wyłącznie na interesach wybranych uczestników rynku.

polecamy artykuł: https://lnkd.in/ddqvyA2y 

#SystemKaucyjny #GospodarkaOdpadami #Recykling #Samorząd #ZPBK #CircularEconomy #ESG #OdpadyKomunalne